10630691_10205284921234125_3757919137054874008_o

Empatia w szkole – pomysł na zajęcia dramowe


Warsztaty dramowe można poprowadzić na przykład  na godzinie wychowawczej, warto, by pamiętać o atmosferze życzliwości i nieoceniania. Oto pomysły, które zaczerpnęłam ze studiów dramy, a także  ze świetnej publikacji DRAMA, którą się tutaj dzielę.

Krótkie wprowadzenie: konkretnie na temat celu zajęć, nie za długo, by nie być nielubianą „gadającą głową”.

Rozgrzewka

  • powitanie I – każdy  ściska dłoń na powitanie jak największej ilości osób.
  • powitanie II – każdy bardziej wylewnie wita się z jak największą ilością osób.
  • powitanie III – każdy wita się z jak największą ilością osób, nie korzystając ze słów, ale z mowy ciała, znanych lub wymyślonych znaków.

Koncentracja

Dzielimy grupę, stosując np. zasadę A-B. Osoby A formują jeden rząd, osoby B – drugi. Oba rzędy kolejno odliczają, osoba nr 1 z rzędu A ma odpowiednik 1 w rzędzie B. Stają do siebie twarzą w twarz. Tworzą szpaler oddalony od siebie o 2 metry.

Na środku, pomiędzy rzędami, kładziemy np. klucz. Na nasz znak wywołany numer z każdego rzędu musi złapać klucze szybciej od swego przeciwnika z drugiego rzędu. Powtarzamy zadanie kilka razy.

 

Wejście w rolę – uczestnicy zakładają wyimaginowany płaszcz.

 

Rzeźbiarz i jego dzieło

Potrzebujemy pudełko emocji z karteczkami nazywającymi emocje, np.: smutek, strach, nadzieja, lęk, tęsknota, nostalgia, żal, duma, radość, miłość, żal, itd.

Uczniowie siadają w kręgu, w dwójkach (A i B). Osoba A jest rzeźbiarzem, a osoba B jego tworzywem. Każda para po kolei losuje karteczkę z nazwą emocji. Rzeźbiarz (A) formuje rzeźbę (B), a grupa zgaduje, jakie emocje zostały okazane. W drugiej rundzie role w parach odwracają się, A jest rzeźbą, a B rzeźbiarzem.

Zadanie niełatwe dla uczestników, ale jak przyznali w podsumowaniu, skłaniające do refleksji nad tym, jak my sami ukazujemy emocje.

 

Rekwizyty

Potrzebujemy chustę z rzeczami, np. starą fotografią, pierścionkiem, biletami, monetami, listem, perfumami, książką, itd.

Prowadzący zaprasza uczestników do kręgu, dzieli grupę na trzy zespoły.  W środku kręgu kładzie chustę z artefaktami – rzeczami należącymi do kogoś. No właśnie – to, kim jest właściciel wymyślają poszczególne grupy. Biorą one jedną rzecz z chusty, a następnie tworzą  tożsamość właściciela rzeczy, nadają mu imię i przygotowują scenkę ukazującą dramatyczny moment z życia tego właściciela, ale związany z tą konkretną rzeczą.

Po 15 minutach przygotowań grupy prezentują historię osoby i wspomnianą dramatyczną sytuację. Po każdej scence omawiamy uczucia, jakie ona w nas wywołała. Następnie kładziemy  na środku, po kolei wykorzystane rzeczy – symbol właściciela i każda chętna osoba mówi coś do „właściciela”, np. radę, pocieszenie, itp.

Podsumowujemy ten moment. W mojej grupie, z roześmianych nastolatków uczestnicy przeobrazili się w pełne skupienia i powagi osoby, jak podkreślały, poczuły żal, wzruszenie, współczucie. Empatia była wręcz „namacalna”. To również podsumowaliśmy.

 

Puste krzesło

To  moment, kiedy każda chętna osoba może zadać pytanie bohaterom scenek, dopytać o ich losy, a każdy chętny, stając za krzesłem, odpowiada na pytanie, tworząc własną historię.

 

Wyjście z roli i podsumowanie

Uczestnicy wychodzą z roli, zdejmują z siebie płaszcz, który założyli na początku zajęć. Refleksja na temat tego, czego doświadczyliśmy. Każda osoba mówi o tym, z czym wychodzi z zajęć, czego się nauczyła, co ją zaskoczyło, co jej się podobało, a co nie.

 

Autorka: Oktawia Gorzeńska

zdj. Martyna Rubinowska, zdjęcie podczas zajęć dramowych w ramach projektu W sieci możliwości

Zapisz

Pozostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *